Pszczoła miodna

Królowa pszczoły miodnej ma 20 mm długości, robotnica 12-14 mm, a samiec 16-18 mm. Jest to owad wszystkim znany, udomowiony już w starożytności. Dawniej pszczoła miodna zakładała swoje gniazda w dziuplach drzew. Dzisiaj poza ulami nie występuje. Gatunek ten cechuje niezwykła specjalizacja, zarówno pod względem budowy, jak i wykonywanych czynności.

W gnieździe występują trzy formy osobnicze: królowa, robotnice i samce-trutnie. Zadaniem królowej jest składanie jaj. W ciągu jednego dnia składa ona 1000-2000 jaj, w ciągu całego życia (3-5 lat) około 1,5 min. Robotnice formują komory plastra potrzebne do hodowli larw i przechowywania zapasu pokarmu. Zbierają też nektar i pyłek. Nektar połykają i przerobiony zwracają w gnieździe, natomiast pyłek transportują do ula w specjalnych koszyczkach umieszczonych na odnóżach. Z nie zapłodnionych jaj rozwijają się samce-trutnie. Ich rola ogranicza się tylko do zapłodnienia królowej podczas lotu godowego. Po kopulacji trutnie nie są wpuszczane do ula i giną.

Robotnice zaopatrzone są w żądło, które służy do obrony przed innymi, wrogimi owadami. Użycie żądła przeciwko ssakom lub ptakom powoduje śmierć pszczoły, gdyż skóra tych zwierząt uniemożliwia jego wyciągnięcie. Pszczoła, usiłując wyrwać żądło z ciała wroga, zostawia wraz z nim końcowy odcinek przewodu pokarmowego, co powoduje jej śmierć.

Pojawienie się w ulu młodych królowych powoduje podział roju. Stara królowa opuszcza ul wraz z częścią robotnic, młoda zaś zajmuje jej miejsce. Rój pszczoły miodnej liczy około 30 tysięcy osobników, ale zdarzają się również rodziny pszczele skupiające do 80 tysięcy owadów.

 Pszczoła miodna
Pszczoła miodna

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *