Sikora czarnogłówka

Sikora czarnogłówka jest gatunkiem szeroko rozprzestrzenionym. Na terenie Europy i Azji wyróżniono kilka podgatunków. Ameryka Pół­nocna jest zasiedlona przez bardzo podobny gatunek sikory Parus atricapillus, traktowanej przez niektórych autorów jako podgatunek sikory czarnogłówki.

Czarnogłówka zamieszkuje bory bagienne wil­gotne i bory mieszane. W górach dochodzi do granicy lasu. Zamie­szkuje również lasy olchowe i tarasy zalewowe dużych rzek. Ptaki pozostają w parach przez całą zimę.

Okres lęgowy tego ptaka trwa od kwietnia do czerwca. Wiosną samica często wykuwa dziuplę w zmurszałym pniu i zakłada w niej gniazdo. Nie jest ona tak zręcznym cieślą jak dzięcioł zielony lub duży, co sprawia, że praca trwa 10 dni, a nawet dłużej.

Miejsce, w którym sikora czarnogłówka wykuwa dziuplę, moż­na łatwo rozpoznać po drzazgach rozrzuconych tuż pod wejściem do niej. Niektóre pary zakładają gniazda w gotowych dziuplach. Kon­strukcja gniazda i materiał, z którego jest ono zbudowane, są podo­bne jak u sikory ubogiej. Jaja, których składa 7?8, są również ubar­wione podobnie jak jaja sikory ubogiej. Wysiaduje je tylko samica, przez 13 ?14 dni. Oboje rodzice karmią pisklęta przez 17?19 dni. Pa­ry wyprowadzają w ciągu roku 1?2 lęgi.

Sikora czarnogłówka jest ptakiem osiadłym, tylko ptaki z północy wędrują na południe ze względu na nie sprzyjające tam warunki klimatyczne.

Sikora czarnogłówka występuje w całej Europie z wyjątkiem południowych i północnych obrzeży kontynentu oraz w dużej części Azji. W Polsce jest nielicznym ptakiem lęgowym. Wyglądem bardzo przypomina sikorę ubogą, lecz w przeciwieństwie do niej ma czarną czapeczkę bez połysku. Czarny śliniak jest nieco większy.

Na skrzydłach ma wyraźną, jasną plamę, którą tworzą jasne brzegi lotek drugiego rzędu i brzegi górnych pokryw skrzydeł. Cechy te są jednak słabo widoczne w terenie i łatwiej jest odróżnić ostre i wysokie ?picz-u, tsi-eh”, lub ?pi-si-dadadada” sikory ubogiej od niskiego niewyraźnego ?dir-dir-dir” czarnogłówki. Forma północna różni się od środkowoeuropejskiego podgatunku jaśniejszymi policzkami oraz jaśniejszym spodem ciała.

Północną Skandynawię zamieszkuje podobny, lecz większy gatunek?sikora syberyjska (Parus cinclus), która ma brązową czapeczkę i dużą, czarnę plamę podbródkową sięgającą do ciemno zabarwionych, górnych części ciała.

Sikora czarnogłówka

Sikora czarnogłówka

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *